2008/Jan/20


Title: L change the WorLd
Author: M
Release Date: 25 ธันวาคม 2007
ISBN 978-4-08-771210-0
Price: 1,300 Yen (ไม่รวมภาษีมูลค่าเพิ่มในญี่ปุ่น) 



ถ้าอ่านบทแปลแล้วรู้สึกชอบ โปรดอุดหนุนฉบับหนังสือด้วยนะคะ ^^



แปลโดย Kurai  


หมายเหตุ:

- ห้ามมิให้นำบทแปลชิ้นนี้ไปเผยแพร่ในเวบไซต์ เวบบอร์ด หรือสถานที่สาธารณะแห่งอื่นนอกเหนือจากบลอคแห่งนี้เป็นอันขาด หากต้องการเผยแพร่ กรุณาทำเป็นลิงค์มายังเอนทรี่ของบทแปลแทนนะคะ (เหตุผลหลักๆคือถ้ามีสำนักพิมพ์ได้ลิขสิทธิ์มาเมื่อไหร่ เราจะได้เอาบทแปลลงจากพื้นที่โลกไซเบอร์ได้ง่ายๆครั้งเดียวจบน่ะค่ะ ขอความร่วมมือด้วยนะคะ) 

- ห้ามมิให้นำบทแปลชิ้นนี้ไปใช้เพื่อวัตถุประสงค์ทางการค้าโดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นอันขาด  

"......" คำพูดที่ทำเป็นตัวเอียง คือ เสียงที่ผ่านเครื่องแปลงเสียง




ตอนก่อนๆ
Part 1: L272
Part 2: L23, L19


********************


Part 3: L18



L18-1
       สึรุงะ 

          "ไร้การป้องกันซะขนาดนี้จะดีเรอะ?" 
         
สึรุงะเอียงคอมองประตูที่เปิดออกหลังเพียงแค่ยื่นหน้าให้กล้องวงจรปิดเห็น แล้วเดินย่างเข้าไปในห้องปฏิบัติการสืบสวนคดีคิระ 
         
มองแค่แวบเดียวก็รู้ว่ามีระบบรักษาความปลอดภัยอย่างการพิสูจน์ลายนิ้วมือ การเทียบเรตินา และเครื่องตรวจจับโลหะ ติดตั้งอยู่ไม่รู้กี่ชั้นต่อกี่ชั้น ทว่าระบบเหล่านั้นกลับไม่ทำงาน เขาไม่ต้องแม้แต่จะแสดงบัตรประจำตัวของ FBI ด้วยซ้ำ
          เขาเดินไปขึ้นลิฟท์โดยอาศัยไฟนำทางบนกำแพงแล้วลงไปหยุดยืนอยู่ที่ชั้นใต้ดินชั้นที่สี่ จุดหมายข้างหน้าที่เผยให้เห็นเบื้องหลังประตูใหญ่ต้องเป็นห้องวางกลยุทธ์ซึ่งเป็นศูนย์กลางของห้องปฏิบัติการสืบสวนคดีคิระอย่างไม่ต้องสงสัย
ในห้องโอ่โถงนั้นไม่ให้กลิ่นอายว่ามีคนอยู่ จอมอนิเตอร์จำนวนนับไม่ถ้วนที่ตั้งอยู่กลางห้องปราศจากคลื่นสัญญาณ ไม่มีภาพฉายอยู่เลยแม้แต่เครื่องเดียว
          "
ฉันเป็นเจ้าหน้าที่ตำรวจ FBI ไม่มีใครอยู่เลยรึ?"
         
มีเพียงเสียงของสึรุงะเท่านั้นสะท้อนกลับมาในห้องที่ไร้ผู้คน แล้วความเงียบงันก็กลับมาเยือนอีกครา นิ่งเงียบสนิทเสียจนไม่อาจรู้ได้เลยว่าเคยมีการรุกไล่และตั้งรับคิระ ฆาตกรโฉดจอมวายร้ายผู้ไร้เทียมทาน มาก่อน
         
เบื้องหน้าสึรุงะผู้เกาศีรษะพลางหันหลังกลับนั้นมีชายคนหนึ่งอยู่
          "
ว้าก!" 
         
สึรุงะเอนกายหลบไปด้านหลังโดยไม่รู้ตัวเมื่อปะเข้ากับคนที่จู่ๆก็ปรากฎตัวขึ้นด้านหลังตัวเองและระยะประชิดนั้น
         
ชายคนนั้นก้มตัวมองจ้องสึรุงะ
         
เส้นผมที่พันกันยุ่งเหยิง เสื้อเชิ้ตแขนยาวสีขาวไร้การแต่งแต้ม กับกางเกงยีนส์สีน้ำเงินซีดจาง มองเห็นเหมือนว่ากำลังตั้งท่ารับมือด้วยการก้มตัวลง ทว่ามิใช่เช่นนั้น ดูท่าจะหลังโกงสุดกู่เสียมากกว่า สิ่งที่สะดุดตาที่สุดในบรรดา ชิ้นส่วนพิลึกพิลั่น ที่ประกอบเข้าด้วยกันก็คือ นัยน์ตาที่เหมือนทาขอบเอาไว้อันชวนให้นึกถึงโรคนอนไม่หลับขั้นร้ายแรง
          "
เธอคือ……?" 
         
สึรุงะเอ่ยถามโดยรักษาระยะห่างเอาไว้อย่างระแวดระวัง
          "
โปรดเรียกผมว่าริวซากิครับ"
         
ชายผู้เอ่ยขึ้นอย่างเย็นชากระโจนขึ้นไปนั่งบนเก้าอี้โซฟา เอื้อมมือเข้าไปหยิบน้ำตาลก้อนซึ่งเหลืออยู่น้อยนิดนอนก้นโหลแก้วที่ชวนให้นึกถึงโหลปลาทองขนาดใหญ่ด้วยท่ากอดเข่าดูน่าอึดอัดอยู่บนเก้าอี้โซฟา
         
------เจ้าหมอนี่ เป็นตัวจริงรึเปล่าเนี่ย?
         
เขาได้ยินมาว่า L ใช้ชื่อว่า ริวซากิ เวลาอยู่ห้องปฏิบัติการสืบสวนคดีคิระ ระหว่างรู้สึกฉุนที่อีกฝ่ายหันหลังให้โดยไม่มีท่าทีให้ความสนใจตน สึรุงะก็สังเกตการณ์และหยั่งประเมินหลังงองุ้มด้วยท่ายืนผิดลักษณะไปด้วย
         
เรื่องที่ว่า L ไม่เคยเปิดเผยชื่อและใบหน้าที่แท้จริงนั้นเป็นข้อเท็จจริงที่ใครๆก็รู้ แม้แต่ต่อหน้า มิโซระ นาโอมิ ผู้ร่วมปฏิบัติการกับ L ในการไขคดีฆาตกรรมต่อเนื่องโดย BB ณ เมืองลอสแองเจลิสเอง ก็ไม่เคยเผยโฉมในฐานะ L ให้เห็น 
         
เพราะงั้นไม่ว่าอีกฝ่ายจะตอบกลับมาว่าอย่างไร สึรุงะก็อยู่ในสถานะที่จำต้องเชื่อคำพูดนั้นโดยไม่อาจเลี่ยง ทว่า ชายผู้อยู่ตรงหน้าออกจะห่างไกลกับภาพพจน์ของ นักสืบชื่อดังอันดับหนึ่งของโลก มากจนเกินไป
          "
อ๊ะ!......โทษนะ ออกจะเป็นการถามตรงๆซักหน่อย แต่เธอคือ 'L' งั้นรึ?"
          "
ครับ ผมก็คือ L ด้วยครับ"
         
คำตอบของชายที่ใช้ชื่อว่าริวซากิไม่เข้าที่เข้าทางอย่างประหลาดเหมือนจะเลี่ยงบาลี ทว่า คำตอบนั้นกลับทำให้ความรู้สึกเชื่อถือเพิ่มพูนขึ้นในใจของสึรุงะ 
         
ในกรณีที่ไม่มีใครอื่นอยู่ อันดับแรกก็ต้องทำให้ชายที่อยู่เบื้องหน้ายอมรับตนให้ได้ก่อน โดยไม่ให้ล่วงรู้จุดมุ่งหมายของฝ่ายนี้……ระหว่างที่คิดเช่นนั้น สึรุงะก็กระแอมขึ้นแล้วย่างเข้าไปใกล้เก้าอี้โซฟาที่ชายหนุ่มกำลังนั่งอยู่
          "
ฉันเป็นเจ้าหน้าที่ตำรวจ FBI ชื่อ สึรุงะ ฮิเดอากิ เป็นเพื่อนกับเรย์สมัยเข้ารับการฝึกอบรมด้วยกันน่ะ ตอนนี้ฉันรับช่วงงานต่อจากนาโอมิอยู่ จริงๆก็ถูกขอให้ช่วยไปเป็นพิธีกรต้อนรับในงานแต่งของทั้งคู่อยู่หรอก……"
         
พอพูดไหลไปด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อยโดยไม่รู้ตัว ชายที่นั่งอยู่บนโซฟาก็หันกลับมามองราวกับเพิ่งรู้สึกสนใจตรงจุดนั้นขึ้นมาเป็นครั้งแรก ถึงจะบอกว่า ‘หันกลับมา’ แต่จะเห็นว่าส่วนลำตัวนั้นยังคงหันไปข้างหน้า ในขณะที่ตั้งแต่คอขึ้นไปเท่านั้นที่ ดัดงอกลับมาตรงตามตัวอักษร เหมือนหุ่นเชิดที่ถูกชักใยด้วยด้ายอย่างผิดธรรมชาติ 
          "
สึรุงะซัง เจ้าหน้าที่ตำรวจ FBI......งั้นหรือครับ?"
         
ชายหนุ่มมองจ้องไปที่บริเวณหน้าผากของสึรุงะลอดผ่านเส้นผมที่พันกันยุ่งเหยิง 
         
สึรุงะไม่แสดงให้เห็นการเปลี่ยนแปลงสีหน้าเลยแม้แต่น้อยตามหลักพื้นฐานของการสืบสวนแบบแทรกซึม หากในใจนั้นกลับรู้สึกหนาวสันหลังวาบจนขนลุกเกรียวไปทั้งตัว
         
บัตรประจำตัวก็เป็น บัตรประจำตัวปลอมอย่างเป็นทางการ ที่ FBI ทำขึ้น แล้วในประวัติส่วนตัวที่ L คงต้องไปเจาะฐานข้อมูลตรวจสอบแน่ๆ ก็เปลี่ยนชื่อให้เป็น สึรุงะ หมดเรียบร้อยแล้ว ต้องไม่มีอะไรผิดพลาดแน่ 
         
------ถ้าเกิดเจ้าหมอนี่มองเห็นชื่อจริงของเราล่ะก็……
         
สึรุงะกลืนความคิดนั้นลงคอแล้วพูดต่อ
          "
ที่ฉันมาก็เพราะอยากขอบคุณ L......ไม่สิ ริวซากิซักหน่อย เพราะช่วยโค่นล้มคิระแล้วก็แก้แค้นแทนเรย์กับนาโอมิล่ะนะ ถ้าเกิดมีเรื่องที่ฉันทำได้ ก็บอกมาได้ทุกอย่างเลย"
         
ชายหนุ่มผู้อ้างชื่อ L มองจ้องสึรุงะอยู่อย่างนั้นแล้วก็ล้วงแขนเข้าไปควานใน โหลปลาทอง’ 
         
ทันใดนั้น L ผู้เอาแขนเตร็ดเตร่อยู่ในโหลแก้วอันว่างเปล่าไม่มีน้ำตาลก้อนเหลืออยู่แม้แต่ก้อนเดียวก็กระโจนลงจากเก้าอี้โซฟาด้วยสีหน้าประหวั่นพรั่นพรึง
         
เขาก้มลงคลานสี่ขากับพื้น ก้มมองใต้เก้าอี้โซฟา มุดเข้าไปใต้โต๊ะ ท่าทางกำลังหาอะไรบางอย่าง จากนั้นก็คลานข้ามพวงสายไฟที่ทอดยาวมาจากจอมอนิเตอร์แล้วคลานต่อไปด้วยแขนขายาวเก้งก้างนั่น
         
------อะ……อะไรน่ะ เจ้าหมอนี่……?
         
เห็นการเคลื่อนไหวอันพิลึกพิลั่นนั่นแล้ว สึรุงะก็ไม่อาจเปล่งเสียงใดๆออกไปได้ L คุ้ยเขี่ยข้าวของหลายอย่างไปตามทางจนถึงกำแพง แล้วจึงลุกขึ้นยืน
         
แม้จะยืนหลังโกง แต่เขาก็กดๆกำแพงซึ่งปราศจากของที่ต้องการเหมือนใช้กฎเกณฑ์อะไรบางอย่างด้วยความรวดเร็ว พอทำดังนั้นแล้ว กำแพงที่มองเห็นเป็นแผ่นเดียวกัน ไม่มีรอยต่อ ก็เปิดแยกออกจากกันอย่างต่อเนื่อง ดูเหมือนว่าตรงนั้นจะเป็นห้องเก็บของลับเฉพาะของ L ห้องแรกมีเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีขาวกับกางเกงยีนส์สีซีดเหมือนกับที่ใส่อยู่ตอนนี้ไม่ผิดเพี้ยนจำนวนนับไม่ถ้วนเรียงรายกันอยู่ ห้องที่สองมีโทรศัพท์มือถือจำนวนนับไม่ถ้วน ถัดไปก็มีของสะสมและสินค้าของ อามาเนะ มิสะ พรั่งพร้อม ซึ่งจัดเก็บเอาไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยแต่แล้วด้านในของประตูที่ L เปิดออกเป็นบานสุดท้ายกลับว่างเปล่า
          "
สถานการณ์ฉุกเฉินครับ!"
          "
เกิดอะไรขึ้น มีคดีใหม่เรอะ?"
         
สึรุงะเอนกายไปข้างหน้าอย่างตึงเครียดโดยไม่รู้ตัว L บอกสึรุงะโดยไม่คลายสีหน้าเคร่งขรึมลงแต่อย่างใด
          "
ช่วยไปซื้ออิโมะโยคังของร้านฟุนะวะ*ให้หน่อยได้มั้ยครับ?"  


หมายเหตุ:
*โยคัง คือ ขนมหวานของญี่ปุ่น มีลักษณะคล้ายวุ้น
**อิโมะโยคัง คือ โยคังที่ทำจากมัน
***อิโมะโยคังของร้านฟุนะวะโปรดดูรูปอ้างอิงด้านล่าง 



 


L18-2       ความขมขื่น 
          
         
คืนนั้น ณ สถาบันวิจัยนิไคโด