2008/Jan/08

Title: L change the WorLd
Author: M
Release Date: 25 ธันวาคม 2007
ISBN 978-4-08-771210-0
Price: 1,300 Yen (ไม่รวมภาษีมูลค่าเพิ่มในญี่ปุ่น) 

ถ้าอ่านบทแปลแล้วรู้สึกชอบ โปรดอุดหนุนฉบับหนังสือด้วยนะคะ ^^


แปลโดย Kurai  


หมายเหตุ:

- ห้ามมิให้นำบทแปลชิ้นนี้ไปเผยแพร่ในเวบไซต์ เวบบอร์ด หรือสถานที่สาธารณะแห่งอื่นนอกเหนือจากบลอคแห่งนี้เป็นอันขาด หากต้องการเผยแพร่ กรุณาทำเป็นลิงค์มายังเอนทรี่ของบทแปลแทนนะคะ (เหตุผลหลักๆคือถ้ามีสำนักพิมพ์ได้ลิขสิทธิ์มาเมื่อไหร่ เราจะได้เอาบทแปลลงจากพื้นที่โลกไซเบอร์ได้ง่ายๆครั้งเดียวจบน่ะค่ะ ขอความร่วมมือด้วยนะคะ) 

- ห้ามมิให้นำบทแปลชิ้นนี้ไปใช้เพื่อวัตถุประสงค์ทางการค้าโดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นอันขาด  

"......" คำพูดที่ทำเป็นตัวเอียง คือ เสียงที่ผ่านเครื่องแปลงเสียง




ตอนก่อนๆ
Part 1: L272

********************


Part 2: L23, L19



L23          โชคชะตา 

      "ผมนำรูมเซอร์วิสมาให้แล้วขอรับ ริวซากิ คืนนี้เป็นโคะโทะโทะอิดังโหงะจากมุโคจิมะขอรับ" 
     
แล้ววาตาริผู้เข็นรถเข็นซึ่งเรียงรายไปด้วยขนมญี่ปุ่นเข้ามาด้วยคำพูดที่ให้บรรยากาศเหมือนเด็กให้บริการในโรงแรมก็ได้ตระหนักถึงอาเพศ ขนมบนโต๊ะที่ปกติแล้ว L จะเอื้อมมือมาหยิบกินไม่หยุดหย่อนจนเรียบไม่มีเหลือนั้นไม่พร่องลงไปเลยแม้แต่น้อย
      "
เกิดอะไรขึ้นหรือขอรับ? ริวซากิ"
     
ตรงหน้า L ผู้ไม่มีทีท่าจะขยับเขยื้อน มีเดธโน้ตที่น่าจะถูกเก็บรักษาอย่างเข้มงวดกวดขันเปิดกางอยู่
      "
ผมจะตัดสินชี้ขาดกับคิระครับ เราสูญเสียชีวิตผู้คนมากเกินไปแล้ว"
     
L จับขอบสมุดโน้ตถือขึ้นมาแล้วแสดงหน้าที่เปิดอยู่ให้วาตาริดู
      "
นี่จะเป็นชื่อสุดท้ายที่ถูกบันทึกลงในสมุดโน้ตครับ"
     
------แอล ลอว์ไลท์ หลับแล้วตายอย่างสงบในอีก 23 วันให้หลัง ------
     
วาตาริตั้งท่าจะอ้าปากพูดด้วยความตกตะลึง หากแต่ก็หยุดยั้งการกระทำนั้นไว้ แล้วหลับตาลงเหมือนจะผนึกความคิดของตนเอง 
     
ยอมรับการตัดสินใจแน่วแน่ของ L และให้ความสนับสนุนอย่างเต็มกำลัง เรื่องนั้นเป็นสิ่งที่วาตาริตกลงใจไว้แล้วตั้งแต่คดีที่ทำให้ได้พบกับ L เป็นครั้งแรก……’คดีมือระเบิดวินเชสเตอร์ที่ทำให้เด็กหนุ่มอายุอานามราวแปดปีได้หยุดยั้งสงครามโลกครั้งที่สามเอาไว้
     
วาตาริเข้าใจดี ไม่ว่าเมื่อใด L ก็วิเคราะห์สถานการณ์ต่างๆอย่างเป็นวัตถุวิสัยและตัดสินว่า สิ่งใดควรทำ ด้วยตนเอง แม้ว่าจะต้องเข้าไปพัวพันถึงชีวิต หากเป็นเพียงหนทางเดียวอันจะนำไปสู่ตาสุดท้ายบนกระดานแล้วล่ะก็ เขาก็สามารถเลือกใช้มันได้โดยปราศจากความลังเล
     
ในขณะเดียวกัน L เองก็เข้าใจดีว่า ด้วยความจริงที่ว่าตัวเอง ‘มีชีวิตอยู่เพียงเท่านั้น ผู้คนมากมายก็ถูกช่วยเอาไว้แล้ว (หรือหากจะใช้คำพูดที่ให้ความรู้สึกเกินจริงก็คือ ชีวิตดำรงอยู่เพื่อไม่ให้ผู้คนมากมายต้องล้มตายไป)
     
มันเป็น ตัวเลือก ที่ L ตัดสินใจแล้วทั้งที่รู้อย่างนั้น แล้วหตุใดวาตาริจึงจะร้องทัดทานเล่า อีกอย่าง แม้จะพูดอะไร หรือจะทำอย่างไร ก็ไม่อาจหักล้าง โชคชะตา ที่ถูกบันทึกลงไปใน เดธโน้ตแล้วได้
     
วาตาริเก็บกักความรู้สึกไว้จนสิ้น แล้วเปล่งเสียงออกมาอย่างแผ่วเบา
      "......
อีก 23 วันหรือขอรับ"
      "
อีก 23 วันครับ วาตาริ จากนี้ไป โปรดค้ำจุนโลกนี้ร่วมกับอักษรตัวอื่นนอกจาก L ต่อไปนะครับ
     
พอบอกวาตาริแล้ว L ก็เอื้อมมือไปหยิบขนมราวกับว่าในที่สุดก็ได้ปลดภาระลงจากบ่า
      "
L คนที่จะมาแทนที่คุณได้น่ะ……”
     
วาตาริส่ายหน้าแล้วถอนหายใจ
      '
L'......สำหรับไวมีส์เฮาส์ อักษรนั้นมิได้หมายถึง อักษรลำดับที่สิบสองหากหมายถึง 'LAST' ในฐานะผู้มีความเลิศล้ำที่ไม่อาจมีผู้ใดมาสืบต่อได้ และยังหมายถึง 'LOST' ในฐานะบุตรของพระเจ้าที่ตกลงมาจากสวรรค์ผู้หยั่งรู้รอบอีกด้วย
     
นับแต่เด็กชายอายุเพียงแปดปีได้กลายเป็นบุคคลผู้กุมอำนาจเหนือตำรวจทั่วโลกและองค์กรสืบราชการลับทั้งหลายในฐานะ 'L' นักสืบชื่อดังผู้มีอัจฉริยภาพเป็นอันดับหนึ่ง ความหมายในการดำรงอยู่ของไวมีส์เฮาส์ก็คือ การเลี้ยงดูอบรม ผู้สืบทอดของ L' หรือ ผู้ที่จะมาเป็นรองต่อจาก L'
      "ไวมีส์เองก็ต้องมีการจัดระบบระเบียบใหม่สินะขอรับ"
     
วาตาริจับจ้องไปที่หลังงุ้มงอของ L ผู้หยิบโคะโทะโทะอิดังโหงะเข้าปาก ความคิดคำนึงถึง โลกที่ปราศจาก L’ โลดแล่นอยู่เงียบๆ เรื่องนั้นไม่ได้หมายถึงโลกตรงหน้าวาตาริเพียงเท่านั้น หากมีความหมายตรงตามตัวอักษร คือ L จะหายไปจาก โลกอีกด้วย  


L19          เผาทำลาย 

     
โหลแก้วขนาดใหญ่ที่วางอยู่บนโต๊ะนั้นมีน้ำตาลก้อนสีขาวอัดกันอยู่แน่น L ใช้มือซ้ายหยิบน้ำตาลก้อนเข้าปากทีละก้อนๆ
     
หน้าเก้าอี้โซฟามีจอมอนิเตอร์ขนาดใหญ่เล็กกว่าห้าสิบเครื่องวางเรียงรายเอาไว้ ข่าวจากแต่ละประเทศทั่วโลกและภาพจากกล้องวงจรปิดฉายอยู่บนจอมอนิเตอร์ทุกจอจนถึงเมื่อวานนี้ หากเมื่อตอนนี้หมดหน้าที่แล้ว ทุกจอก็ถูกปิดเงียบ เหลือไว้เพียงจอเดียว
     
จอมอนิเตอร์นั้นกำลังถ่ายทอดรายการโทรทัศน์ของญี่ปุ่นอยู่ รายการวาไรตี้ช่วงกลางวันกำลังนำเสนอความปั่นป่วนจากการหย่าร้างของดาราเป็นข่าวเด่น
     
ขณะเดียวกับที่ L หันหน้าไปทางหน้าจอ สตูดิโอก็แสดงให้เห็นสัญญาณความอลหม่าน แล้วจอภาพก็ตัดเปลี่ยนไปเป็นการแถลงข่าวฉุกเฉินของสำนักงานตำรวจ ผู้ที่ขึ้นเวทีอธิบายหลังสิ้นสุดคำกล่าวทักทายจากผู้บัญชาการตำรวจก็คือ ยางามิ โซอิจิโร่ 
      "
คดีฆาตกรรมอาชญากรไม่เลือกหน้าโดยคิระได้จบสิ้นลงแล้วครับ คิระจะไม่ก่ออาชญากรรมขึ้นอีกเป็นครั้งที่สอง"
     
ณ สถานที่นั้นเกิดเสียงดังเซ็งแซ่ขึ้นตอบรับคำประกาศดังกล่าว แล้วข้อซักถามก็พากันบินฉวัดเฉวียนโดยพร้อมเพรียง
      "
หมายความว่าจับกุมคิระได้แล้วหรือครับ? หรือว่าคิระตายไปแล้วกันแน่?"
      "
คิระฆ่าคนด้วยวิธีไหนกันแน่ครับ?"
      "
กรุณาตอบด้วยครับ!"
     
ระหว่างที่กลุ่มผู้สื่อข่าวรุกเข้ามาใกล้ ยางามิ โซอิจิโร่ ก็ประกาศจบการแถลงข่าวแล้วลุกขึ้นจากเก้าอี้ สถานที่แถลงข่าวเกิดความโกลาหลไปทั่ว
     
L มองจอภาพโดยไม่แสดงความรู้สึกใดๆออกมา
      "
คิระ……ไลท์ตายไปซะแล้วนี่นะ"
     
จู่ๆเสียงหนึ่งก็ดังก้องขึ้นในห้องที่ไม่น่ามีใครอยู่ ทว่า L ก็ไม่รู้สึกตกใจแต่อย่างใดเพราะแสงที่ส่องมาจากด้านหลังฉายให้เห็นเงารูปร่างประหลาดไม่เหมือนคนลอยอยู่เหนือเตียง ผู้ที่สามารถเข้ามาถึงห้องนี้ได้โดยระบบรักษาความปลอดภัยไม่ทำงานเลยแม้แต่น้อยก็มีเพียงผู้ที่สามารถแทรกตัวผ่านกำแพงได้อย่างอิสระ……คือยมทูตเท่านั้น
      "
เดธโน้ตที่ยมทูตอย่างคุณนำมายังโลกนี้……"
     
ข้างๆ L มีเดธโน้ตสองเล่มวางเอาไว้อยู่ L ค่อยๆหยิบเล่มหนึ่งขึ้นมาแล้วยื่นมันเข้าไปใกล้เปลวเทียน ยมทูตรุคมีสีหน้าไม่พอใจน้อยๆแต่ก็ไม่มีทีท่าจะห้ามปราม
      "
อะไรกัน ฉันนึกว่านายจะใช้มันทำอะไรสนุกๆเสียอีก ไหนๆก็อุตส่าห์บอกกฎทั้งหมดให้รู้แล้วทั้งที"
      "
ใช้ทำอะไรสนุกๆงั้นหรือครับ?"
     
L เงยหน้าขึ้นมองจ้องรุคด้วยสายตาคมกริบ ในดวงตาเบิกกว้างของรุคที่จู่ๆก็ยื่นหน้าเข้ามาใกล้มีร่างของ L สะท้อนอยู่
      "
ที่ฉันทำสมุดโน้ตนั่นตกไว้ที่โลกมนุษย์ก็เพราะยมโลกมันน่าเบื่อ ไลท์น่ะช่วยทำให้ฉันเพลิดเพลินเชียวล่ะ ฉันก็นึกว่านายจะใช้มันทำอะไรสนุกๆให้ฉันได้เพลิดเพลินซะอีก"
      "
การฆ่าคนไม่ใช่เรื่องสนุกอยู่แล้วครับ อีกอย่างผมก็ใช้สมุดโน้ตเล่มนี้ลงไปเสียแล้วด้วย"
     
L กางสมุดโน้ตออก แล้วจับมันยกขึ้นให้รุคดูด้วยปลายนิ้วของมือทั้งสองข้าง
      "
ผมเขียนชื่อของตัวเองลงไปในเดธโน้ตแล้ว นี่จะเป็นครั้งแรกและครั้งสุดท้ายที่ผมจะใช้สมุดโน้ตนี่ครับ
     
รุคยื่นหน้าเข้าไปใกล้สมุดโน้ตชนิดเรียกว่าเกินความจำเป็น มองจ้องไปที่ชื่อจริงของ L ที่ถูกบันทึกลงไปพลางสูดกลิ่นฟุดฟิด
      "
ชื่อจริงของนายที่ไลท์เคยอยากรู้เสียขนาดนั้น นึกไม่ถึงว่านายจะมาเขียนชื่อนั่นลงไปในเดธโน้ตด้วยมือของตัวเองล่ะนะ
     
มุมปากที่ฉีกแยกไปถึงหู